De zee

Met Hongkong heb ik eindelijk de zee bereikt. Eindpunt van mijn reis, waarvan een kaart hier is te vinden. Het is goed geweest zo, 22-23 juli vlieg ik terug.

Bedankt voor het lezen van sinologisch. Dit was ‘m.

Wat te denken van het communisme?

Mijn reis heeft mij in landen gebracht die door het communisme zijn getekend. Het lijkt dus een aardige vraag: wat te denken van dit systeem? Maar ik heb eigenlijk geen flauw  idee. Hieronder mijn politieke ervaringen en observaties.

De Rus wil trots zijn op zijn land. Zijn machismo en apathie zich publiekelijk ergens mee te bemoeien, maken dat het hem gaat om het plaatje. Wil je het hebben over gezondheidszorg, het gesprek dwaalt misschien even langs communistische tijden waarin de zorg beter was geregeld en gaat daarna direct weer over Poetin en hoe hij Rusland terug in het gelid heeft getrokken na de uitverkoop onder Jeltsin. Zouden de Russen ooit in het communisme geloofd hebben of alleen in Stalin?

Vorig jaar was er zowaar enig protest tegen een gasleiding gepland dicht langs het Baikalmeer. Poetin kwam vervolgens op tv en kondigde af dat hij persoonlijk had besloten de leiding te verleggen. Democratie? Ha! Welnee, we hebben het over Rusland, dit was een vooropgezette pr-stunt.

Land van Oeigoeren – reisverslag 2

24 uur nadat ik op 4000 meter hoogte wachtte tot de pas werd geopend voor mijn bus, zat ik in de trein, keek uit het raam en zag een kudde kamelen. Ik trok verder westwaarts, naar de provincie Xinjiang.

Xinjiang beslaat een zesde van China, bestaat voornamelijk uit gruis met in het midden een zandwoestijn, heeft bergen boven de 5000 meter en 200 km verderop een oase van 154 meter beneden zeeniveau. Van de trein stapte ik op de bus naar die plaats: juist, 43 graden, welkom in Turpan.

Land van Tibetanen – reisverslag 1

Op 1 juni kreeg ik mijn nieuwe visum en op mijn verjaardag verliet ik Yangshuo. Op naar het westen, op naar Yunnan. Deze provincie grenst aan Vietnam, Laos en Birma en in het noordwesten aan dat land dat wel China is maar tegelijk ook weer niet: Tibet.

Buitenlandse toeristen zijn niet erg welkom in Tibet. De vereiste permit wordt alleen afgegeven als gids en reisschema bekend zijn. Bonnefooi is uit den boze, en het lijkt erop dat daar momenteel niet de hand mee wordt gelicht – iedereen aan de leiband.

Maar Tibet is groter dan Tibet. De hoogvlakte verdwijnt niet plotseling in de diepte bij de provinciegrens en in veel dorpjes rond de grens zijn de Tibetanen in de meerderheid (vergeleken met de Han-Chinezen). De grensstreek werd mijn nieuwe reisdoel.

Time-out in Yangshuo

De voordeur gaat open en klapt met een enorme knal weer dicht. De studenten verlaten hun kamers en gaan naar les. Ik draai me om in mijn bed op de kamer op de begane grond en wentel me nog een halfuur in een dromerige halfslaap.

De Chinese studenten komen in Yangshuo om Engels te leren of op een niveau te brengen waarmee ze de wereld in kunnen. Yangshuo is vergeven van de taalscholen – en daarom ook vergeven van westerlingen die er helpen bij de lessen en gratis lol maken. Mijn luizenleven bestaat uit gratis accomodatie, gratis lunch en avondeten, waarna ik twee uurtjes Engels moet spreken met de studenten. Overdag probeer ik actief te blijven en Chinees te studeren. En ik wacht op mijn visum.

(Sl)echt Chinees

Tijd voor wat ergernissen en volkomen legitieme generaliseringen. Voor de draad ermee:

5. Smakken en slurpen
Chinezen eten met de mond open. Bij loeihete noodlesoep is dat nog wel te begrijpen – die is op geen enkele wijze elegant naar binnen te werken -, anders is het weinig kostelijk.

4. Afval
Gooi maar naast de prullenbak, gooi maar op die hoop, gooi maar in dat toch al droogstaande riviertje, gooi maar naast het bordje dat zegt dat de mens in harmonie dient te leven met zijn omgeving. Dorpjes worden vaak aangekondigd door verwaaide plastic zakken die zijn blijven steken in de takken van de bomen.

Westers

Wat moet een mens in Shanghai?

Shanghai is, om de Lonely Planet te citeren, een westerse uitvinding. In de negentiende eeuw was er veel handel aan de Chinese kust en de Europeanen brachten opium binnen als ruilmiddel. Dit leidde tot de Opiumoorlogen, telkens gewonnen door de westerlingen, die daarna tamelijk absurde concessies afdwongen. Zo kreeg Engeland Hong Kong in handen en viel het gezag van Shanghai feitelijk onder westerse en Japanse troepen. In 1921 werd hier de Chinese communistische partij opgericht; toen deze in 1949 aan de macht kwam, werd Shanghai een gemiddelde stad. Tot eind jaren zeventig, toen Shanghai werd aangewezen als plaats voor een haven die moest concurreren met Hong Kong. Een goede keus, want sindsdien is de stad booming - en is het westen terug van nooit weggeweest.